τι παίζει?

Μεσίλιγγος, ο. Ουσιαστικό. Γένους αρσενικού.

Ορθογραφία: Εμφανίζεται και ως μεσήλιγγος, με ήτα.

Ετυμολογία: Πρωτοπλάστηκε το 2012, από μένα.

Ερμηνεία: Το αίσθημα ζάλης, ο ίλιγγος, που νιώθει κάποιος, μόλις συνειδητοποιεί ότι είναι μεσήλικας.

Το μπλογκ αυτό θα περιγράφει τις αιτίες και τα συμπτώματα του μεσίλιγγου, τις εμπειρίες πριν και μετά από αυτόν και θα προτείνει λύσεις για την θεραπεία του.

οι συστάσεις

δεν χρειάζεται να το παίζουμε και πολύ ιστορία, έκανα και εγώ ενα μπλογκ για να γράφω τις παπαριές μου. οι αναρτήσεις έχουν καθαρά αυτοκαθαρκτικό χαρακτήρα, και απευθύνονται, στον λοσον του μέλλοντος. τώρα αν ενδιαφέρουν και κανέναν άλλο, αν εμπνεύσουν κανέναν μαλάκα να σηκωθεί απο τον κώλο του και ζήσει την ζωή του, αν βρεθεί κανένας λαθραναγνώστης και σχολιάσει κάτι που θα βρει ενδιαφέρον. ε, ας είναι.

λόσον είμαι εγώ. επειδή δεν είναι έξυπνο να βάζεις το πλήρες όνομα σου στο ίντερνετ, ποτέ δεν ξέρεις ποιος ψάχνει, και το γκουγκλ καραδοκεί, εφυήρα έναν επιστημονικού επιπέδου αλγόριθμο ο οποίος μου πρότεινε το παραπάνω ακρώνυμο. επίσης, για την προστασία του εαυτούλη μου και των φίλων μου, δεν μπορώ να σου εγγυηθώ ότι όλα όσα γράφω είναι αληθινά. οπότε αν είσαι η μαμά μου και διαβάσεις ότι έκανα ναρκωτικά, μην φρικάρεις. αλλά θα είναι όλα εμπνευσμένα από αληθινές ιστορίες, αλήθεια. να, φιλάω στραβό. (έχουμε εδώ δίπλα έναν που δεν βλέπει καλά, και τον φιλάω που και που.)

οι συστάσεις #2

ξαναδιάβασα το κείμενο που ονόμασα συστάσεις και:

1) αντιστάθηκα στην έμφυτη ανάγκη για να κάνω ενα κακό λογοπαίγνιο με το συ-στάσεις.

2) συνειδητοποίησα οτι δεν σου συστήθηκα. λόσον, το είπαμε, αλλά τι παίζει ρε παιδάκι μου. να , τις προάλλες έγινα 30, και δεν το πήρα και πολύ καλά. καπάκι και κάποια προβληματάκια υγείας, βάλε και δυο κιλά αγχους για το μέλλον, ανασφάλειας οικονομικες εργασιακές και ακαδημαϊκές, να σου ο ίλιγγος. κόλλησα και το μεση απο πίσω να γίνει ετσι λιγο catchy και στο έστειλα.

και να μαστε ξηγημένοι, δεν ψάχνω να κάνω καινουργιους φίλους, ουτε μου λείπει η συμπαθεια από τους παλιούς που ίσως μια μέρα να τους προτείνω να περάσουν και απο δω. αυτό το μπλογκ περιέχει χαζά αστεία, αναφορές σε παλιά τραγούδια, χιουμορ επιπέδου σεφερλή, και υλικό που πιθανόν να βρεις απρεπές. επίσης (θα) περιέχει εμπειρίες από τα νιάτα μου, για να τις ξαναθυμάται ο λόσον με αλζχαίμερ σε λίγα χρόνια, σκέψεις εσωτερικές και μια φιλοσοφία περί της ζωής. ξερεις πίασε την ζωή από τα μαλλιά, πάρε την ζωή σου στα χέρια σου, εγχρωμη τιβί- ασπρόμαυρη ζωή. επίσης θα περιέχει και άλλα γλυκανάλατα κλισέ.

με λίγα λόγια, αυτο το μπλογκ δεν ειναι για όλους, για την ακρίβεια δεν ειναι για κανέναν.

σίγουρα πάντως, δεν είναι για σένα. ναι.
αυτό το μπλογκ δεν είναι για σένα.

αυτό το μπλογκ δεν είναι για σένα.

(μιλάει για αυτούς που μένουν πάντα παιδιά,

για ανθρώπους που τα΄χουνε χαμένα

και μετράνε ρυτίδες σε λευκά κελιά)

πως

ξέρεις, ο ίλιγγος της μέσης ηλικίας μπορεί να ενεργοποιηθεί μπαμ μπαμ. με το που θα γνωρίσεις κάποιον που έχει γεννηθεί το 1993- μα, το 1993? Ή με το που θα δεις μια πενταήμερη, η θα γνωρίσεις κάποιον που δεν ξέρει τον νικο γκάλη. ναι, η θα σου πεί κάποιος πως φεύγει για εράσμους. και φυσικά, ο γρηγορότερος τρόπος για να σε στείλει κανείς πίσω 15 χρόνια με ένα σφίξιμο στο στομάχι, είναι με ένα (ουτε καν ολόκληρο) τραγούδι.

άμα παντρευτώ μια κοπέλα γεννημένη μετά το 1985 θα την βάλω να δει όλα τα επεισόδια του μπεβερλι χιλς, - τα ξαναβλέπω και εγώ στην χειρότερη, πρέπει να κάνουμε θυσίες για τον έρωτα- και του ντοσονς κρικ, όλα τα ροκυ και τα καρατε κιντς, θα την βάλω να διαβάσει όλα τα βιβλία της πηνελόπης δέλτα, αν δεν το έχει ήδη κάνει, να πετάξει το κινητό της για ένα μήνα, μηπως και δει πως είναι να μεγαλώνεις χωρίς αυτό, θα ακούσει όλα τα σιντι απο τις τρύπες, κανα δυό δισκους ροξετ, μαικλ τζακσον και μωρά στην φωτιά, θα μάθει απ'εξω την συναυλια παπακωνσταντίνου νταλάρα στο αττικον, παυλο σιδηρόπουλο και άσιμο, φυσικά, αλλά και λιγο γκιλτι πλεζουρς απο καλλιρη μιλιωκα δακη, βάλε και λιγο, λιγο, σταθη ψαλτη, επισης τους απαράδεκτους και τις τρεις χάριτες.

βέβαια για να είμαστε δίκαιοι και εγώ ίσως θα πρέπει να μάθω να γράφω ετσι : "omg τ κανς σ? π σ? ειμαι θεσσ παμε γ κν καφε μ χεις λειψει!" , να ανεβάζω 47 πανομοιοτυπες φωτογραφίες απο ενα βραδυ εξω στο φεισμπουκ, να στέλνω μυνηματα με τον αντίχειρα και χωρις να βλέπω με ταχυτητα 337 χαρακτηρες/σεκοντ , να εκτιμω μόνο όσους έχουν γουατσαπ, και να μιλάω με στίχους του τζαστιν μπιμπερ και με αναφορες στο τουαϊλαϊτ . καλύτερα να μείνω εργένης λες;

πότε?

ύπνος. τι θα πάθεις αν στερηθείς φαγητό για μία εβδομάδα? πιθανότατα θα πεινάς, πολύ. ίσως θα είσαι και λίγο κουρασμένος. σίγουρα θα αδυνατίσεις. αλλά κατά τα άλλα, όχι πολλά. αν τώρα στερηθείς ύπνο για μια βδομάδα? μετά από δυο η τρεις μέρες, δεν θα μπορείς να λειτουργήσεις καθόλου. ο πρώην πρωθ. του ισραήλ, μεναχεμ μπεγκιν είπε για την εξαναγκαστική έλλειψη ύπνου που υπέστη σε μία φυλακή της κα γκε μπε «το πνεύμα αδυνατίζει, τα πόδια δεν μπορούν να κρατήσουν, όποιος το έχει νιώσει ξέρει ότι δεν συγκρίνεται ούτε με την δίψα ούτε με την πείνα». κάπως έτσι. αλλά ακόμα και μικρές ελλείψεις στον ύπνο επηρεάζουν πολύ την υγεία μας, την διάθεση μας, την ικανότητα για μάθηση και την παραγωγικότητα μας (http://hbr.org/2006/10/sleep-deficit-the-performance-killer/ar/1 ).

γιατί λοιπόν οι καλύτερες εμπειρίες μας είναι από (ή μετά από) ξενύχτια? από αργά το βράδυ? γιατί όλα μου τα ποστ στο φεισμπουκ είναι μετά τις 4 το πρωί? γιατί μας (με) πιάνει η ανάγκη να ζήσουμε την ζωή μας και να κυριέυσουμε τον κόσμο τα χαράματα? καιρός να ζήσουμε παιδί μου, ξημερώνει. η θεωρία μου είναι οτι εκείνη την ώρα έχουμε μια διαυγεια του πνέυματος που δεν συγκρίνεται με καμία πρωινή σκέψη, οτι τότε ειναι που εξισσοροπούμε μεταξύ του λογικού και του παρανοικού, μεταξύ του αληθινού ευατού μας και της μασκας που κρύβουμε (κάτω απο την μάσκα που φοράμε) . η επανάσταση θα ξεκινήσει κυριακή πρωί, να το δεις.

go for it

πρώτη μου μέρα στην νέα υορκη , δεκεμβριος 2005. με δυο κολλητούς, έναν ισπανό έναν γερμανό, σουλατσάρουμε, ο γερμανός πετάει την ιδέα του στριπτιτζαδικου- περνούσαμε απέξω. δεν τα θυμάμαι καλά, αλλά στο μανχατταν ένας δρόμος πάνω ένας κάτω είναι σαν να πηγαίνεις από την κηφισιά στην ομόνοια. ήμασταν 5φθ αβενιου που είναι η χλιδή, το ξενοδοχείο στην 6θ, κάπως βρεθήκαμε κ από την 7θ που είναι η τύπου ομόνοια. κοιτάμε έξω από ένα στριπτιτζαδικο στην 7η λεωφόρο λοιπόν.. μας μιλάει ένας μαύρος κυριούλης, που μας βλέπει έτσι ψαρωμένους.. ή τον ρωτήσαμε εμείς πρώτοι? μας λέει δω δεν είναι καλά.. αν θέλετε παραδίπλα.. λέμε που? λέει δεν μπορώ να σας πω, μα μου μπείτε στο μπαράκι μαζί μου κεράστε μια μπύρα και θα σας πω , εμείς να το σκεφτόμαστε, ποιος ξέρει πως δουλεύει εδώ το πράμα, άλλωστε σε ένα μπαρ θα μπούμε, θα τον κεράσουμε μια μπύρα και θα μας πει πέντε συμβουλές. ενώ το συζητάμε αυτό με τα ματιά, με τον γερμανό, εγώ να έχω τις αμφιβολίες μου και αυτός να με κοιτάει υποτιμητικά με στυλ σιγά το πραμα εκεί στο βερολίνο.. ξέρω εγώ.. και οι σκέψεις του με έχουν πέισει σχεδόν. πριν αρθρώσει το στόμα του να πει και δυνατά αυτά που έχω διαβάσει ηδη, σταματάει μια μαύρη λιμουζίνα κατεβαίνουν δυο νταγλάρια και μας γραπώνουν και μας πάνε σε μια γωνιά. αστυνομία, λέει ο ένας, διαβατήρια, ο άλλος. εγώ σηκώνω χέρια - κατέβασε τα ! γαβγίζει ο νταγλαράς #1 ενώ μου παίρνει το διαβατήριο ο νταγλαράς #2.

νιώθεις? νιώθεις την φάση? 2 τύποι από μαύρη λιμουζίνα με φιμε τζαμιά με έχουν αρπάξει και στριμώξει σε μια γωνία κάπου στην 7η λεωφόρο του Μανχάταν. ανάθεμα αν είναι μπάτσοι. οι μπάτσοι έχουν περιπολικά, δεν σου λένε να κατεβάσεις τα χεριά, σου διαβάζουν τα δικαιώματα σου. και δεν είναι -έως και- φιλικοί με τον μαύρο που σου μιλούσε πριν..
κλάμα.

κακακια ο μικρός λοσον! τι γελάς? 7 χρόνια πριν ήταν.
να βλέπα εσένα ήθελα.

τέλος πάντων να μην σε κρατάω κ εσένα σε αγωνία, όπως με κράτησαν αυτοί. ήταν μπάτσοι, και αυτός ο τύπος μας υποσχέθηκε λένε, ή γκόμενες ή ναρκωτικά, αλλά στην πράξη θα μας έκλεβε, λεφτά ή νεφρά. βεβαία δεν είχαν αποδείξεις να τον πιάσουν τώρα, αλλά λυπήθηκαν τα ευρωπαϊκά νεφρά μας. αν υπάρχει ρεκόρ Γκίνες για την διαδρομή 7νθ αβενιου- 6θ αβενιου πρέπει να το σπάσαμε στην προσπάθεια να φτάσουμε πίσω στο ξενοδοχείο.

destiny is usually just around the corner. like a thief, a hooker, or a lottery vendor: its three most common personifications. but what destiny does not do is home visits. you have to go for it. λέει κάποιος σε ένα πολύ δημοφιλές βιβλίο. -

μακάρι να μπορούσα να σου πω ότι αυτός ο κλέφτης ήταν η μοίρα που με περίμενε. ότι μου άλλαξε η ζωή μετά από αυτό. όχι. αλλά σίγουρα σε επηρεάζουν κάτι τέτοια. λες, φ καλά την γλύτωσα πάλι. και την επόμενη φορά που δεν θα την γλυτώσεις, να θυμάσαι τις άλλες 7 που την γλύτωσες.. και να μην τα βαλεις με την μοιρα, αλλά με το κλούβιο σου το κεφάλι.

αλλωστε και ο συγγραφέας παραπάνω, ξεχνάει ότι τουλάχιστον μια από τις τρεις περσονιφικειτιονς που ανέφερε κάνει χομ βιζιτς ;)

φεφρεφσςεφ εφμ,΄πκλ σλαλα

αγαπητό blog, καιρό έχω να σου γράψω, με συγχωρείς. είναι που τώρα απέκτησε πρόσβαση στο περιεχόμενο σου και ένα ακόμη ζευγάρι μάτια, και λίγο με μπέρδεψε.

το ξεπερνάω, για να σου πω για ένα άλλο ζευγάρι μάτια, γοητευτικότατο, που γνώρισα πρόσφατα. αλλά αυτά τα μάτια κοιτάν τον κόσμο εδώ και μόλις, 18 χρόνια. μόνο. είναι η φύση της ασχολίας μου τέτοια, και γνωρίζω συνεχώς ηλικίες φοιτητικές. αλλά πρώτο έτος? πρώτο έτος? ξέρεις πότε είμουν πρώτο έτος εγώ? τον περασμένο αιώνα!! το συνειδητοποίησα και να ο μεσ-ίλιγγος που λέγαμε. έτσι σε θυμήθηκα, και σένα αγαπητό μπλόγκι. 

τι έκανα το πρώτο έτος μου? σνόμπαρα τις καινούργιες λαρισαϊκές παρέες για να πηγαίνω κάθε σαββατοκύριακο στην Θεσσαλονίκη για τα μάτια των φίλων μου. κακώς, ίσως, γιατί την πρώτη Κυριακή που έμεινα - κάπου στο Φεβρουάριο λόγω εξεταστικής, μου χτύπησε την πόρτα -

κάτσε, να σε βάλω στο κλίμα. κυριακή, 2 η ώρα το βράδυ, ο μικρός λοσον διαβάζει για να δώσει την άλλη μέρα το πρωί ένα απο τα πρώτα του μαθήματα στην σχολή. και ποιός μπορεί να του χτυπήσει την πόρτα στις 2 το πρωί? η μοίρα που λέγαμε στο προηγούμενο ποστ? καμια γκομενίτσα του ίσως? κανας φίλος? μία δίμετρη ημίγυμνη στριπτιτζου? αν είπες το τρίτο, έπεσες μέσα. ανοιγω την πόρτα, τι να δω. μια 2 μετρα, ξανθα, εντυπωσιακή κυρία, οικονομική μετανάστρια απο τα ένδοξα μέρη της μαμα ρωσίας, ντυμένη, χμ οχι ντυμένη, τυλιγμένη, σε μία πετσέτα. :) αυτο. σε αφήνω 2-3 σειρες να το χωνέψεις.

- γκια σου, μετακόμισα πρόσφατα πάνω.. και βγηκα για λίγο εξω απο το διαμερισμα μου για να πάρω ένα τηλέφωνο και κλείστηκα απέξω. και η συγκάτοικος μου δεν ακουει να μου ανοιξει... μπορώ να περάσω?

-φεφρεφσςεφ εφμ,΄πκλ σλαλα

-ορίστε?

-(σκουπιζει τα σάλια) ναι , φυσικά, πέρασε.

εκατσε λιγάκι, άνετη στην πετσετούλα της, έβαλα ουι-σκάκι, και κάναμε σμολ τοκ:

-αλεξάνδρα
-λόσον

-φοιτητής?

-ναι.. οργάνωση και διοίκηση επιχειρήσεων. και εσύ?

-όχι , οχι.. εγώ χορευτρια?

-ααα ωραια, τι? λάτιν η κλασικό χορο? (18 ειπαμε)

-οχι βασικα είμαι στριπερ, στο λας βέγκας.. ενα στριπτιτζαδικο λίγο πιο κάτω αμα ξέρεις

-φεφρεφσςεφ εφμ,΄πκλ σλαλα

Δεν ήξερα. έμαθα. μετά. στο μεταξύ, ζήσαμε την πιό δραματική στιγμή της έφηβης ζωής μου, αφου έχει πάει αργά και ενώ παίρνουμε συνέχεια τηλ στην συγκατοικο απο πάνω και αυτή δεν ακούει.. μου λέει να κοιμηθώ εδω? κάνω την καρδιά μου πέτρα και λέω ναι. αντε μου λέει, παω να χτυπήσω άλλη μια φορά το κουδούνι, και αν δεν ανοιξει πάλι έρχομαι να κοιμηθούμε. ανεβαινει τον ένα όροφο, ανεβαίνω και εγώ για συμπαράσταση.. χτυπάει.. τιποτα. ξαναχτυπάει.. τίποτα. γυρνάει, μου χαμογελάει, και αρχίζει να κατεβαίνει τα σκαλιά, ενω το μυαλό μου  έχει ήδη ανασύρει τις λιγοστές κινησεις που έχει δει στα ντοκυμαντερ σχετικά με το σεξ (μεγάλωσε και εσύ χωρις ιντερνετ να σε δω). κατεβαινει λοιπόν, ενα σκαλί, κατεβαίνει δυο. και ποιος αποφασίζει να μας τιμήσει με την παρουσία της? η σκρόφα, η συγκάτοικος. και συνάδελφος, οπως έμαθα αργότερα. 

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, 
αποχαιρέτα την, την  Αλεξάνδρα που φεύγει.

έφυγε και η Αλεξάνδρα, εφυγε και η μοναδική ευκαιρεία να κοιμήσω στο άδειο κρεβατάκι μου μια γυμνή στριπερ. τι να κάνεις. φαντάζομαι, καλύτερα. μετά γίναμε φίλοι, και αν ειχε περάσει το βράδυ ποιος ξέρει.. ισως να έμπαινε η φιλία μας σε περιπέτειες.  Αλλά όντως, γίναμε φίλοι. ερχοταν μετά την δουλεία, και μου έλεγε ιστορίες.. πελατών, και δικές της. μαθαίνεις πολλά για τον κόσμο μέσα απο τα μάτια μιας στριπτιτζούς.

"jails, asylums and whores. these are the universities of life!" charles bukowski

δεν θα σου εξιστορήσω τις λεπτομερείς περιγραφές. ένα μόνο μικρό μάθημα που πήρα και που θα σου καταθέσω εδώ. και όχι δεν έχει να κάνει ούτε με πορνοιστορίες, ούτε με το πως να ικανοποιείς σεξουαλικά μια στριπτιτζου. το έμαθα και αυτό, αλλα δεν ειμαι τετοιου είδους μπλογκ, τι με πέρασες. -έλεγα, νομίζω με σημάδεψε η μοναξιά του τυπου που χαλάει το μισθό του για να κερνάει ποτά μια ρωσίδα όλο το βράδυ. (παρενθεση: μεγαλώνοντας, αυτόν τον "τύπο"  που μου περιέγραφε η αλεξανδρα απο την ρωσία, τον πετύχαινα παντου.. στο γηπεδο, να βριζει τον διαιτητη, αλλα να μην εχει εναν δικό του διπλα για να πανυγηρισει στο γκολ, στο σουπερμαρκετ, να μαλώνει με την ταμία, απλα για να έχει μια κάποια κοινωνική επαφή με εναν άλλο ανθρωπο, στα ραδιοφωνα να παιρνει και να παθιάζεται για τα πολιτικά, στο σινεμά, στα μπαρ, παντου). οπότε, την επόμενη φορά που θα εισαι σε μια παρέα - στο σχολείο, στο πανεπιστημιο, σε ενα μπαρ, στη δουλειά, στο συνέδριο, και θα έρθει ο λίγο περίεργος μοναχικός τυπάκος να σου πιάσει κουβέντα, η να "κολλήσει" στην παρέα.. πριν του γνεψεις συγκαταβατικά,  ανώτερος και ασφαλής στην προστασία της παρέας σου και των 345 φεισμπουκ φιλων σου, εξέτασε την τρελή ιδέα να του απαντήσεις με ειλικρίνια, και σεβασμό, και κατανόηση.



υ.γ. το μπλογκ αυτό διαβάζεται ανάποδα- όσο πιο κάτω είναι μια ανάρτηση τόσο πιο καινούργια είναι.  αν δεν βαρέθηκες δηλαδή, και θέλεις να συνεχίσεις, για πιο καινούργιες αναρτήσεις θα πρέπει να πατησεις εκεί που λέει "παλαιότερες αναρτήσεις" . να, εδώ ---->