οι συστάσεις #2

ξαναδιάβασα το κείμενο που ονόμασα συστάσεις και:

1) αντιστάθηκα στην έμφυτη ανάγκη για να κάνω ενα κακό λογοπαίγνιο με το συ-στάσεις.

2) συνειδητοποίησα οτι δεν σου συστήθηκα. λόσον, το είπαμε, αλλά τι παίζει ρε παιδάκι μου. να , τις προάλλες έγινα 30, και δεν το πήρα και πολύ καλά. καπάκι και κάποια προβληματάκια υγείας, βάλε και δυο κιλά αγχους για το μέλλον, ανασφάλειας οικονομικες εργασιακές και ακαδημαϊκές, να σου ο ίλιγγος. κόλλησα και το μεση απο πίσω να γίνει ετσι λιγο catchy και στο έστειλα.

και να μαστε ξηγημένοι, δεν ψάχνω να κάνω καινουργιους φίλους, ουτε μου λείπει η συμπαθεια από τους παλιούς που ίσως μια μέρα να τους προτείνω να περάσουν και απο δω. αυτό το μπλογκ περιέχει χαζά αστεία, αναφορές σε παλιά τραγούδια, χιουμορ επιπέδου σεφερλή, και υλικό που πιθανόν να βρεις απρεπές. επίσης (θα) περιέχει εμπειρίες από τα νιάτα μου, για να τις ξαναθυμάται ο λόσον με αλζχαίμερ σε λίγα χρόνια, σκέψεις εσωτερικές και μια φιλοσοφία περί της ζωής. ξερεις πίασε την ζωή από τα μαλλιά, πάρε την ζωή σου στα χέρια σου, εγχρωμη τιβί- ασπρόμαυρη ζωή. επίσης θα περιέχει και άλλα γλυκανάλατα κλισέ.

με λίγα λόγια, αυτο το μπλογκ δεν ειναι για όλους, για την ακρίβεια δεν ειναι για κανέναν.

σίγουρα πάντως, δεν είναι για σένα. ναι.
αυτό το μπλογκ δεν είναι για σένα.

αυτό το μπλογκ δεν είναι για σένα.

(μιλάει για αυτούς που μένουν πάντα παιδιά,

για ανθρώπους που τα΄χουνε χαμένα

και μετράνε ρυτίδες σε λευκά κελιά)