go for it

πρώτη μου μέρα στην νέα υορκη , δεκεμβριος 2005. με δυο κολλητούς, έναν ισπανό έναν γερμανό, σουλατσάρουμε, ο γερμανός πετάει την ιδέα του στριπτιτζαδικου- περνούσαμε απέξω. δεν τα θυμάμαι καλά, αλλά στο μανχατταν ένας δρόμος πάνω ένας κάτω είναι σαν να πηγαίνεις από την κηφισιά στην ομόνοια. ήμασταν 5φθ αβενιου που είναι η χλιδή, το ξενοδοχείο στην 6θ, κάπως βρεθήκαμε κ από την 7θ που είναι η τύπου ομόνοια. κοιτάμε έξω από ένα στριπτιτζαδικο στην 7η λεωφόρο λοιπόν.. μας μιλάει ένας μαύρος κυριούλης, που μας βλέπει έτσι ψαρωμένους.. ή τον ρωτήσαμε εμείς πρώτοι? μας λέει δω δεν είναι καλά.. αν θέλετε παραδίπλα.. λέμε που? λέει δεν μπορώ να σας πω, μα μου μπείτε στο μπαράκι μαζί μου κεράστε μια μπύρα και θα σας πω , εμείς να το σκεφτόμαστε, ποιος ξέρει πως δουλεύει εδώ το πράμα, άλλωστε σε ένα μπαρ θα μπούμε, θα τον κεράσουμε μια μπύρα και θα μας πει πέντε συμβουλές. ενώ το συζητάμε αυτό με τα ματιά, με τον γερμανό, εγώ να έχω τις αμφιβολίες μου και αυτός να με κοιτάει υποτιμητικά με στυλ σιγά το πραμα εκεί στο βερολίνο.. ξέρω εγώ.. και οι σκέψεις του με έχουν πέισει σχεδόν. πριν αρθρώσει το στόμα του να πει και δυνατά αυτά που έχω διαβάσει ηδη, σταματάει μια μαύρη λιμουζίνα κατεβαίνουν δυο νταγλάρια και μας γραπώνουν και μας πάνε σε μια γωνιά. αστυνομία, λέει ο ένας, διαβατήρια, ο άλλος. εγώ σηκώνω χέρια - κατέβασε τα ! γαβγίζει ο νταγλαράς #1 ενώ μου παίρνει το διαβατήριο ο νταγλαράς #2.

νιώθεις? νιώθεις την φάση? 2 τύποι από μαύρη λιμουζίνα με φιμε τζαμιά με έχουν αρπάξει και στριμώξει σε μια γωνία κάπου στην 7η λεωφόρο του Μανχάταν. ανάθεμα αν είναι μπάτσοι. οι μπάτσοι έχουν περιπολικά, δεν σου λένε να κατεβάσεις τα χεριά, σου διαβάζουν τα δικαιώματα σου. και δεν είναι -έως και- φιλικοί με τον μαύρο που σου μιλούσε πριν..
κλάμα.

κακακια ο μικρός λοσον! τι γελάς? 7 χρόνια πριν ήταν.
να βλέπα εσένα ήθελα.

τέλος πάντων να μην σε κρατάω κ εσένα σε αγωνία, όπως με κράτησαν αυτοί. ήταν μπάτσοι, και αυτός ο τύπος μας υποσχέθηκε λένε, ή γκόμενες ή ναρκωτικά, αλλά στην πράξη θα μας έκλεβε, λεφτά ή νεφρά. βεβαία δεν είχαν αποδείξεις να τον πιάσουν τώρα, αλλά λυπήθηκαν τα ευρωπαϊκά νεφρά μας. αν υπάρχει ρεκόρ Γκίνες για την διαδρομή 7νθ αβενιου- 6θ αβενιου πρέπει να το σπάσαμε στην προσπάθεια να φτάσουμε πίσω στο ξενοδοχείο.

destiny is usually just around the corner. like a thief, a hooker, or a lottery vendor: its three most common personifications. but what destiny does not do is home visits. you have to go for it. λέει κάποιος σε ένα πολύ δημοφιλές βιβλίο. -

μακάρι να μπορούσα να σου πω ότι αυτός ο κλέφτης ήταν η μοίρα που με περίμενε. ότι μου άλλαξε η ζωή μετά από αυτό. όχι. αλλά σίγουρα σε επηρεάζουν κάτι τέτοια. λες, φ καλά την γλύτωσα πάλι. και την επόμενη φορά που δεν θα την γλυτώσεις, να θυμάσαι τις άλλες 7 που την γλύτωσες.. και να μην τα βαλεις με την μοιρα, αλλά με το κλούβιο σου το κεφάλι.

αλλωστε και ο συγγραφέας παραπάνω, ξεχνάει ότι τουλάχιστον μια από τις τρεις περσονιφικειτιονς που ανέφερε κάνει χομ βιζιτς ;)