this is s-πάρτυ

εν μέρη και λόγω αυτής της έντονης μοναξιάς τριγύρω, ξεκίνησα να διοργανώνω κανένα πάρτι που και πού. μπορεί να έχεις πάει σε 2000 πάρτιζ, να βγαίνεις κάθε βράδυ στα κλαμπ , μπορεί ακόμα να βγάζεις κάθε γιορτή και γενέθλιο τους φίλους και να σκας ένα σωρό λεφτά, αλλά αν δεν έχεις κάνει τουλάχιστον ένα, σπιτικό πάρτι*, με πλαστικά ποτήρια, και ό,τι να ναι ποτά, και χύμα μουσική, δεν έχεις κάνει τίποτα. όταν μεγαλώναμε, όλο και κάποιο παρτάκι κανονίζαμε (μετά το σινεμά συνήθως). αλλά τα τελευταία μερικά χρόνια και εγώ ανακάλυψα την μαγεία του να κάνεις ένα σούπερ πάρτι- άκουσε το από μένα, το συναίσθημα του να έχεις όλους τους φίλους και γνωστούς σου, μεθυσμένους, στον ίδιο χώρο, είναι απερίγραπτο. να είσαι κεφάτος και να χορεύεις, και να τριγυρνάς σαν πεταλουδίτσα :) ανάμεσα σε 40-50 άτομα, μέσα στους οποίους περιλαμβάνονται κολλητοί, γνωστοί, πρώην κοπέλες, φίλες, παλιά φλερτ και λίγα άγνωστα άτομα (= καινούργια φλερτ). υπάρχει τίποτα καλύτερο? βάλε και ένα μικρό συναίσθημα ματαιοδοξίας, ότι αυτά τα δύο τρία φασώματα, και η μία σοβαρή σχέση που προέκυψε λόγω του πάρτι σου.. δεν θα γινόταν αλλιώς, ε τί άλλο να ζητήσεις. -λίγη βοήθεια στο συμμάζεμα, ίσως.

* εγώ παρτυ το γράφω, με υψιλον. αλλά βαρέθηκα να μου το διορθώνει το word και να  μου το κοκκινίζει, και το γύρισα σε πάρτι με γιώτα

** και όχι, δεν ονομάζω πάρτυ , ενας καναπές, μερικά καναπεδάκια, μια τηλεόραση, 15 άτομα, μια τούρτα και μουσική απο το ραδιόφωνο.

*** ένα πάρτυ έχει πάντα πολύ κόσμο, πολλά ποτά, πάγο, δυνατή μουσική, καμιά φορά έχει και theme και δεν σβήνει πριν έρθει η αστυνομία (για δεύτερη φορά) ή πριν εκνευρίσεις τουλάχιστον 3-4 γείτονες.

όμως όσα πάρτι και να έχω διοργανώσει, πάντα ένιωθα ότι αυτή που αποκαλούν οι αμερικανοί guest of honour έλειπε~

the art of loneliness

πάνω στο ποδήλατο.. τρέχεις με χίλια και ο αέρας σου φυσάει τα μαλλιά. τα ποιά? σκέφτεσαι τους μαλάκες τους φίλους σου που τα κάνανε σκατά, την ομάδα που διαλύεται πάλι, την χώρα που πάει κατα διαόλου, την δουλειά -την ποια?- που σε πνίγει. το σκυλί σου που σου λείπει όσο λίγοι. την Χ τυχαία γκόμενα που δεν σου απάντησε στο φεισμπουκ. και την άλλη που δεν της έχεις απαντήσει εσύ. ιδερ γουέη, το μόνο σίγουρο είναι το κενό στην καρδιά- που σου άφησε κάποιος, τόσο παλιά, που έχεις μάθει πλέον να ζεις μαζί του. κλείνεις τα μάτια και σκέφτεσαι πότε ήσουν ευτυχισμένος τελευταία φορά- τα ανοίγεις ξανά, στρίβεις να μην καρφωθείς στο σιτροέν, και το βλέπεις καθαρά. "αγαπάς να ζεις με το κενό σου". τα υπόλοιπα τα αναπληρωνουν οι περαστικοι στη ζωή σου. φίλοι, εραστές, παρέες, δουλειές. και ο έρωτας? αν δε σε καίει συθέμελα, δεν αξίζει να υπάρχει. γιατί μονο απο τις στάχτες ξαναγεννιέσαι.

να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί

ουφ,

μια στιγμή αδυναμίας , αγαπητό μπλογκ και να που πλέον δεν είμαστε μόνοι. καλά τα λέγαμε, εσύ και εγώ, τώρα υποψιάζομαι ότι μπορεί και να μας ακούει κανένας τρίτος. για αυτό σε παρακαλώ να είσαι λίγο πιο προσεκτικό στο τι δημοσιεύεις για μένα.

δεν θα το πιστέψεις, αλλά όλες οι αναρτήσεις (ρώτα με ό,τι θες για όσα φοβάσαι να ρωτήσεις χορεύουν μέσα μου γυμνές όλες οι αναρτήσεις) ακολουθούν μια λογική σειρά - από την μικρούλα πρωτοετή που γνώρισα, σε μια δικιά μου ιστορία από το πρώτο έτος και ένα μάθημα για τη μοναξιά, στα πάρτι και στην guest of honour που λείπει πάντα. ετοίμαζα δηλαδή το έδαφος για να σου πω για την αγάπη, την δικιά μου θεωρία για αυτή. παρενέβη το τελευταίο ποστ και μας τα χάλασε λίγο.

τέλος πάντων , θα σου πω κάποια πράματα, και ίσως καταλάβεις. ό,τι καταλάβεις δηλαδή.

ως γνήσιος ιχθύς (θέε μου , εγινα απο εκείνα τα μπλογκ? αλλα ναι , τι να κάνουμε ως γνησιος ιχθυς, το ξαναλέω) μεγάλωσα με μια ρομαντική ιδέα για τον έρωτα, και την αγάπη και τις σχέσεις. και υποστηρίζω οτι παρ'όλη την άστατη συναισθηματικά ζωή μου, παραμένω ο πιό ρομαντικός άνθρωπος (ο τελευταίος, ίσως!) σε αυτή την πόλη (για άλλες, δεν ξέρω).

γιατί , σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους που συνάπτουν σχέσεις επιλέγοντας την καλύτερη επιλογή, εγώ από πείσμα, και με προσωπικό κόστος, αρνούμαι να μπω σε αυτή τη λογική- αποστρέφομαι την ιδέα του συμβιβασμού, και της σχέσης για την σχέση. για να έχεις με κάποιον να μιλάς 7 φορές τη μέρα στο γουατσαπ, και να πηγαίνεις σινεμά. και να κάνεις σεξ, ναι ναι. και προτιμώ να ερωτεύομαι, με απροσδιόριστα είναι αλήθεια, κριτήρια, μια φορά στο τόσο, μόνο όταν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

ακούγεται περίεργο το ομολογώ, αλλά εσύ , τι θα προτιμούσες? ενα μπλογκ που ψάχνεται γενικά, να κάνει σχέση, και πριν από σένα τα είχε με άλλα 15 μπλογκ, και τρείς στήλες σε εφημερίδες, και είχε πειραματιστεί κιόλας με ένα ή δύο φόρουμ ενα μεθυσμένο βράδυ? ή ενα μπλογκ που λέει οτι κοίτα, εγω δεν γουστάρω σχέσεις κτλ, ουτε πολυασχολούμαι γενικά, αλλα γνώρισα εσένα, ναι , εσένα. και να, τι να κάνουμε σε ψιλοερωτευτηκα και την πάτησα. και άλλαξα (ή είμαι διατεθειμένος να αλλάξω) την κοσμοθεωρία μου.

για αυτό οι 5-10 γκόμενες που ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία, θα πρέπει να νιώθουν πολύ τυχερές. αλλα περισσότερα για αυτές, στο επόμενο επεισόδιο.

μεγαλώνοντας, καμιά αφορά αναρωτιέμαι αν έκανα καλά-
"ζωή που δε μοιράζεται, είναι ζωή κλεμμένη", ξέρεις.
και "του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί" (που περπατάνε χέρι χέρι, ντε).